Een aantal van onze vrijwilligers willen zich graag aan je voorstellen
Nicole
Een hele lange periode in mijn leven was de zin: “Mijn naam is Nicole” en “Ik heb een eetstoornis”, één. Maar gelukkig kan ik vandaag de dag zeggen: “Mijn naam is Nicole en ik had een eetstoornis!” Mijn Boulimia is al best vroeg in mijn leven begonnen, ik kon niet met emoties omgaan, wist niet hoe ik ze moest uiten en had vele overtuigingen over mijzelf waarvan ik nu weet dat ze niet van mij zijn en ik ze zeker ook niet meer nodig heb. Wanneer ik letterlijk mijn emotie eruit kon spugen, zorgde mijn boulimia voor een leeg gevoel. In mijn herstel heb ik heel veel gehad aan mijn omgeving, ervaringsdeskundigen, lotgenoten en herkenning krijgen van de dingen waar ik niet mee om kon gaan. Op het moment toen ik koos voor herstel was ik mijn geheim kwijt, ik had het gedeeld met mijn familie en de mensen die het dichtst bij mij stonden. Ik merkte dat mijn geheim, hun geheim was geworden. Want ik was het kwijt, maar zij konden nergens naar toe met hun zorgen. Dat is ook de reden dat ik enorm trots ben dat ik mijn steentje mag bijdragen aan het Realcovery inloophuis als ervaringsdeskundige, omdat ik weet hoe ontzettend belangrijk het is om ergens je verhaal te kunnen delen en het niet alleen te hoeven doen.
Mijn naam is Nicole en ik hád een eetstoornis…!
Femke
Hey!
Ik ben Femke, 22 jaar. Tegenwoordig een energieke Social Work student die volop in het leven staat — maar dat is niet altijd zo geweest.
Een paar jaar geleden sloop een eetstoornis mijn leven binnen. Van topsporter naar compleet uitgeput. Wat begon als een manier om grip te krijgen op emoties, onrust en een negatief zelfbeeld, nam uiteindelijk alles over.
Iedereen bewandelt zijn eigen herstelweg, maar je hóéft het niet alleen te doen.
Misschien kan ik bij het inloophuis van Realcovery iets voor jou betekenen — of je nu herkenning zoekt, je verhaal kwijt wilt, of gewoon even jezelf wilt zijn. Je bent welkom.
Marieke
Mijn naam is Marieke. Renske, onze dochter, heeft de eetstoornis anorexia gehad van haar 14e tot 20e. Gelukkig is ze daar nu, met behulp van goede en intensieve therapie en ook met behulp van het Realcovery inloophuis, van genezen. Als moeder begrijp ik hoe moeilijk het is om een kind met een eetstoornis te hebben. De machteloosheid, het verdriet en zelfs de ruzie die de eetstoornis met zich meebrengt. De impact die het iedere dag heeft, niet alleen op je kind of op jou als ouder, maar op het hele gezin. Ik heb ervaren hoe belangrijk het is om moed te houden en je kind te helpen om samen tegen de eetstoornis te blijven vechten. Om de regie daar te laten waar die hoort, hoe moeilijk ook. De afgelopen jaren hebben wij als gezin als pittig ervaren. We hebben geleerd met vallen en opstaan. Wij zijn dankbaar en trots dat het onze dochter is gelukt de eetstoornis stapje voor stapje uit haar leven te bannen. Onze band is nu beter dan ooit!
Ik heb ervaren hoe belangrijk het is om moed te houden en je kind te helpen om samen tegen de eetstoornis te blijven vechten.
Marjo
Mijn naam is Marjo van der Burg, ik ben 66 jaar. In mijn jeugdjaren heb ik jarenlang geworsteld met de eetstoornis anorexia. Wat had ik graag iemand gehad die mij begreep en kon ondersteunen. Juist daarom is het zo fijn dat het inloophuis er is en dat ik als ervaringsdeskundige de bezoekers een luisterend oor kan bieden waardoor je niet alleen staat in de strijd.
Wat had ik graag iemand gehad die mij begreep en kon ondersteunen
Wibo
Mijn naam is Wibo Haverkate, vader van een geweldige jongvolwassen zoon en dochter. Mijn dochter meldde een paar jaar geleden: ik denk dat ik een eetstoornis heb. We wisten niet heel goed wat we met die opmerking aan moesten, maar zijn wel direct langs de huisarts gegaan, die onze dochter en ons serieus nam. Wat volgde is een periode van grote machteloosheid en zoeken naar hulp. We hebben als gezin een enorm intensieve, zware periode doorgemaakt, maar hebben elkaar daar goed in gevonden en we hebben elkaar leren versterken.
Voor mijn vrouw en mij was Realcovery in die periode een waardevolle plek om ons verhaal te kunnen delen en om verhalen van anderen te horen, óók verhalen te horen van gezinnen die de eetstoornis overwonnen hebben.
Onze dochter heeft inmiddels ook haar eetstoornis overwonnen, is een jaar naar Valencia geweest als au-pair en studeert nu met veel plezier in Amsterdam. Ik ben trots op haar! Zoals er anderen voor óns waren bij Realcovery tijdens onze zoektocht ben ik er nu gráág samen met anderen voor jou, als plek om je verhaal te kunnen delen en van elkaar te horen wat helpend is of kan zijn. Als kleine ondersteuning bij het vinden van jullie eigen unieke weg, voorbij aan de eetstoornis in het gezin.
Voor mijn vrouw en mij was Realcovery een waardevolle plek om ons verhaal te kunnen delen.
Lauri
Hey lieve jij,
Jarenlang geloofde ik dat herstel voor mij niet bestond. Ik probeerde van alles, maar niets werkte écht. Ik zette stapjes en toch bleef ik mij slecht voelen en overheerste mijn eetstoornis in alles wat ik deed. Ik voelde mij wanhopig en durfde niet meer te hopen dat er ooit nog verandering in zou kunnen komen.
Tot het moment waarop ik besloot herstel nog één laatste kans te geven en ik met de mensen om mij heen afsprak dat ik er voor de volle 100% voor zou gaan. Ik besloot alle achterdeurtjes in één keer dicht te gooien en de controle die ik zocht met mijn eetstoornis over te geven aan mensen die mij in de richting van herstel wilden helpen. Waar ik aan de ene kant enorm veel angst ervaarde, voelde ik aan de andere kant een enorme stroom van liefde en zorg naar mij toe komen. Waar mijn eetstoornis altijd alles alleen wilde fiksen, stond ik er nu helemaal niet meer alleen voor. De warme armen om mij heen hielpen mij stapje voor stapje uit de uitzichtloze tunnel te stappen. Aan het begin voelde dit eng en kreeg ik vooral veel nare gevoelens. Maar na een tijdje kwamen er ook momenten waarop de dagen ineens iets lichter voelden en ervaarde ik momenten van plezier en blijdschap. Dit gevoel overviel mij, maar gaf mij tegelijkertijd ook erg veel hoop. Hoop dat herstel misschien voor mij toch wel bestond. Deze hoop gaf kracht, moed en vertrouwen om de weg van herstel door te zetten. Ik ging opzoek naar dingen die mij blijdschap en plezier gaven, naast de vaak zware therapie probeerde ik mijzelf op te vullen met dingen waar ik blij van werd. Mijn leven kreeg dag voor dag weer meer vorm, ik kon mijzelf ontdekken en ervaren dat het leven ook echt heel leuk kan zijn. Inmiddels ben ik een afgestudeerd social worker, heb ik een erg leuke baan, een relatie en een heel fijn sociaal leven. Nog steeds ontdek ik elke dag iets nieuws over mezelf en het leven en dat vind ik fantastisch.
Mijn herstel verhaal gaat niet hetzelfde zijn als dat van jou, toch hoop ik dat ik met jou mee mag wandelen op jouw weg naar herstel. Als een steun, een lichtpuntje en een veilige haven.
Hoe wanhopig en ellendig je je nu misschien ook voelt, er bestaat een weg richting het licht. Voor mij, voor jou en voor de mensen om jou heen! Ik heb het volste vertrouwen dat ook jij gaat komen naar waar je nu misschien alleen nog maar van kan dromen!
Liefs en hopelijk tot snel bij Realcovery!
Lauri
José
Hallo, Ik ben José Schlepers. Toen ik anderhalf jaar geleden op zoek was naar vrijwilligerswerk werd ik gewezen op het inloophuis in Weerselo. Daar ben ik toen maar eens gaan kijken. De sfeer voelde zó goed! Er heerst rust, en dat niet alleen in de aankleding van het huis maar ook rust in de benadering naar elkaar. Rust, maar tegelijkertijd ook levendigheid, openheid met veel aandacht voor elkaar. Ieder kan zijn verhaal kwijt maar er is geen druk. Een fijne plek voor mij om vrijwilliger te zijn. Dus ben ik begonnen als gastvrouw, geef ik af en toe een creatieve workshop en ga me verdiepen in voorlichting op scholen.
Ik woon in Hengelo samen met mijn man Henk én sinds kort ook met een pup die we samen met één van onze dochters opleiden als blindengeleidehond. Onze drie dochters wonen al heel wat jaren op zichzelf maar we hebben een goed contact en doen leuke dingen samen.
Ik ben geen ervaringsdeskundige. Maar mijn interesse in mensen en wat hen bezighoudt is wat mij drijft. Dus de gesprekken die ik voer in het inloophuis vind ik fijn. Ik probeer te begrijpen en ervan te leren. Ik ben jarenlang vertrouwenspersoon geweest in verschillende organisaties, heb veel mensen gecoacht in hun werk en heb al een tijdje een eigen coachpraktijk voor mensen met problemen op persoonlijk vlak. Mijn vrijwilligerswerk bij Realcovery is er een mooie aanvulling op. Het zal fijn zijn je daar te ontmoeten.
Ans
Mijn naam is Ans Sombekke, in 1956 ben ik geboren en vervolgens opgegroeid in Saasveld. Toen ik 17 jaar was ben ik door mijn opleiding op kamers gaan wonen, in die tijd heb ik kennisgemaakt met anorexia. In mijn 21e levensjaar had ik mijzelf weer onder controle. Ik woon nu in Denekamp, ben gelukkig getrouwd, samen met mijn echtgenoot hebben we 3 kinderen en 5 achterkleinkinderen waar ik elke dag van geniet.
Rein
Mijn naam is Rein van der Burg, bestuurslid met als bijzonder aandachtspunt fondswerving.
Inmiddels 70 jaar geleden (het is niet anders) geboren in Oldenzaal en via omzwervingen naar Den Haag en Veendam weer terug (sinds ik Marjo leerde kennen en dat was in 1991) aan deze prachtige kant van het land. Tot aan mijn pensionering heb ik gewerkt bij PostNL (en rechtsvoorgangers zoals dat heet).
Sinds Marjo gastvrouw en al gauw ervaringsdeskundige werd bij Realcovery ben ik (natuurlijk eerst zijdelings) betrokken bij de Stichting. Zoals Marjo iets met haar ervaring wil doen wil ik dat ook graag doen vanuit mijn ervaring die ik bij verschillende verenigingen heb opgedaan, in diverse functies zoals voorzitter en penningmeester.
Op dit moment doe ik vrijwilligerswerk voor de Stichting Villa Joep en de Zaterdagvoetbalvereniging de Esch. Ik probeer mijn vrijwilligerswerk te doen met als uitgangspunt het is vrijwillig maar niet vrijblijvend.
In de komende periode richt ik mij op de fondswerving maar ik hoop ook voor de Stichting in het algemeen nuttige dingen te mogen doen.
Melanie
Mijn naam is Melanie en ik ben de zus van Nicole. Ik begreep het niet, wat is nou 1 kilo? Toen ik er later achter kwam dat het om grammen ging en niet eens om kilo’s, snapte ik het helemaal niet meer. Ik wilde haar helpen, maar had geen flauw idee hoe ik dat moest doen. Aan de buitenkant zie je boulimia niet, aan haar zag je niks hoor. Voor de buitenwereld was er niks aan de hand en dat maakte het nog ingewikkelder. Ik zag namelijk een hele ander versie van mijn zusje en dat werd nog erger toen ik even tijdelijk bij haar in kwam wonen. Het geluid van iemand die spuugt terwijl er niks meer in zit kan ik nog zo voor me halen. Het is heel naar. Ze bleef zitten als ik naar bed ging en je weet het, want je weet wat er gaat gebeuren. Ik hoorde de wc deur en het muziekje, want ze zette altijd een muziekje op. En de volgende dag vond ik een lege verpakking van een chocoladereep in de prullenbak. Ik legde ze op het aanrecht en schreef er briefjes bij: Het geeft niet, meisje. Volgende keer beter. Die strijd met jezelf, je wilt zo graag iets doen maar je kunt niks. Machteloos. Niks is ook goed, want als je denkt ik ga gezond eten met haar, zei ik in haar ogen eigenlijk dat ze te dik was. Als ik met haar de Mac ging rijden dan nam ik haar probleem niet serieus. Je hebt geen idee. Je doet maar wat.
Het enige wat je als familie kan doen is er voor ze zijn en erover praten met anderen. Want ook als familie, vriend/vriendin of naaste is het niet makkelijk. Ze worden pas beter als ze er zelf klaar voor zijn en tot die tijd is het overleven.
Voor de buitenwereld was er niks aan de hand en dat maakte het nog ingewikkelder.
Iris
Mijn naam is Iris Brinkhof en ik ben actief als ervaringsdeskundige bij het inloophuis, voornamelijk op de locaties in Almelo en Weerselo.
Na mijn VWO ben ik geneeskunde gaan studeren in Groningen. Het was ook daar dat mijn eetstoornis begon. In het begin heel subtiel, bijna ongemerkt. Pas later merkte ik hoe groot de impact eigenlijk was en hoe het mijn hele leven op z’n kop zette. Het studeren, de sociale druk, de coschappen, het wonen in een grote stad, mijn onzekerheid, perfectionisme, hoge lat zorgen ervoor dat ik op een manier zocht naar controle en dat vond ik vond ik in mijn omgang met eten.
Na jaren van strijd, verschillende vormen van therapie en mijzelf beter leren kennen, kan ik nu oprecht zeggen dat het goed met mij gaat. Ik heb mijn studie afgerond, werk inmiddels als arts, maar wat voor mij nog belangrijker is: ik kan weer écht lachen, genieten van kleine dingen, sociale activiteiten ondernemen en accepteren dat er soms ook mindere dagen zijn.
Ik ben dankbaar dat ik als vrijwilliger iets kan betekenen voor anderen. In mijn eigen proces heb ik ervaren hoe waardevol het is om met iemand te praten die aan een half woord genoeg heeft. Die herkenning en openheid wil ik graag ook anderen bieden.
Frans
Mijn naam is Frans Poppe, 60 jaar, sinds april 2021 ben ik als ervaringsdeskundige ouder aangesloten bij het inloophuis. Mijn dochter is hier als ervaringsdeskundige werkzaam geweest. Geïnspireerd door haar verhalen over het inloophuis leek het mij een goed idee om mij ook aan te sluiten bij dit prachtige en zeer waardevolle initiatief. Als vader heb ik ervaren hoe ingewikkeld een eetstoornis is, uiteraard voor diegene zelf, maar feitelijk voor het gezin. De complexiteit, de betrokkenheid, de onmacht, de wachttijden in de GGZ, de daadwerkelijke behandeling, noem maar op, maken dat het dagelijkse leven feitelijk alleen maar in het teken staan van. Gelukkig is dit nu allemaal voor het meest achter de rug en kan ik als ouder zeggen dat ik super trots ben op wat mijn dochter inmiddels heeft bereikt.
Het mooie van het inloophuis vind ik persoonlijk dat het voorliggend is, iedereen met een eetstoornis er welkom is en vooral dat het laagdrempelig is. Voor mij persoonlijk is het doel open te staan voor al uw vragen en gevoelens waar u mee geconfronteerd wordt. Door mijn eigen ervaringen kan ik uw gevoelens (h)erkennen, handvatten geven, of gewoon een luisterend oor zijn.
Als vader heb ik ervaren hoe ingewikkeld een eetstoornis is, uiteraard voor diegene zelf, maar feitelijk voor het gezin.
