Waarom wij je begrijpen


WIJ HEBBEN HET ZELF MEEGEMAAKT


Debby

Ik ontdekte dat de Anorexia mij een gevoel van eigenwaarde gaf, maar ook zeker een gevoel van controle, houvast en grip op het leven…

Héy, ik ben Debby! Ik ben sinds augustus 2015 werkzaam als Ervaringsdeskundige vrijwilligster in Het Leontienhuis. Al vanaf dag één ligt hier mijn hart. Ik ben ontzettend dankbaar voor de dingen en het werk dat ik hier mag en kan doen. Mijn ervaring met de eetstoornis delen om een ander op weg te helpen dé stap naar het leven terug te vinden, dat geeft mij een voldaan gevoel. Zelf heb ik zo’n zes jaar van mijn leven geworsteld met Anorexia Nervosa. Dit is ontstaan rond mijn 19e á 20e door een combinatie van een aantal heftige gebeurtenissen die speelde in mijn leven en mijn beperking met adhd. Met emoties omgaan dát kon ik niet én ik had een ontiegelijk laag zelfbeeld. Ook vond ik mezelf niet de moeite waard. Ik ontdekte dat de Anorexia mij een gevoel van eigenwaarde gaf, maar ook zeker een gevoel van controle, houvast en grip op het leven… Hét leven heb ik voor goed terug gevonden en omarm het dan ook met héél mijn hart. Het gevoel wat ik nu heb, dát gun ik iedereen met een eetstoornis, want het leven met een eetstoornis is een hel!

Famke

De kilo’s vlogen eraf, maar niet alleen dat, ik verloor ook mijn spontaniteit, vrijheid, blijheid en mezelf.

Of ik beter kon worden? Nee, dat geloofde ik niet. Maar nu, vele tranen, therapieën, opnames & nog veel meer tranen verder, zeg ik JA, ik kan beter worden. Ik ben Famke, 16 jaar en de (stief)dochter van Mark en Gabriëlle, de oprichters van het Realcovery Inloophuis. Vanaf jongs af aan voelde ik me niet goed genoeg, ik deed er niet toe. Op mijn elfde kreeg ik voor het eerst de gedachte dat ik er niet meer wilde zijn. Ik had het gevoel dat ik nergens controle over had, iets wat ik wel graag wilde. Toen besefte ik dat ik controle had over alles wat mijn lichaam in èn uitging, Ik ging afvallen, iets waar ik goed in ben dacht ik, eindelijk. De kilo’s vlogen eraf, maar niet alleen dat, ik verloor ook mijn spontaniteit, vrijheid, blijheid en mezelf. Op mijn twaalfde werd ik voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis, anorexia nervosa. Na de opvolgende jaren met veel therapieën en opnames, kan ik nu eindelijk zeggen dat ik er bijna ben, ik geniet weer, lach weer en voel me goed, dat is het waard. Mede door ervaringsdeskundigen heb ik gezien dat het weer beter kan worden en dat je kan herstellen, en nu, nu voelt dat ook zo, het kan! Dat gun ik jou ook!

%d bloggers liken dit: